Na een heerlijke serie Japanse aquarellen en mijn eerbetoon aan de puttertjes wilde ik weer weer eens driedimensionaal aan de slag. Ik heb een flink brok Chinees speksteen gekocht en heb daarin het beeld Up! ‘ontdekt’.

Fysiek ongemak maakte het een paar jaar lastig om te beeldhouwen. Nu kon ik de drang niet langer meer weerstaan. Chinees speksteen werkt bovendien heel wat makkelijker mee dan, om maar eens een keihard materiaal te noemen, m’n Carrara marmer.

Werken in steen is voor mij altijd een ontdekkingsreis. Ik zoek niet een steen bij een idee, ik neem alle tijd om een steen te bekijken – dan eens van de ene, dan weer van de andere kant. Als vanzelf borrelen ideeën op voor beelden, in mijn geval altijd figuratief. In mijn Up! zoeken vijf figuren hun weg omhoog. Geen ‘Free Solo’, ze zijn tenslotte met z’n vijven, maar zonder gereedschap, in hun verleidelijke naaktheid. Waar willen ze heen? Iedereen mag het met eigen fantasie invullen… Of ‘Onderweg’ van Alex Roeka neuriën: ‘Zullen we samen gaan, achter de wolken aan, het smalle pad naar boven…’

Collega’s vroegen al of geïnspireerd was door de Monolith in het Vigelandpark in Oslo. Wie weet, ik ben tenslotte een keer in het park geweest en ondanks de regen maakte het werk van Gustav Vigeland grote indruk op me. Maar vergelijken wil ik mijn Up! natuurlijk niet. Al was het maar, omdat mijn beeldje 40 centimeter hoog is en de obelisk in Oslo 14 meter, met 121 figuren uit één stuk graniet! Hier past diep respect.

Ik heb genoten van de ambachtelijke arbeid aan Up! Er staat dan ook al een volgende steen op mijn werktafel, ditmaal Braziliaans speksteen, qua bewerkbaarheid goed vergelijkbaar met het Chinees speksteen. Wordt dus vervolgd…